شعر از ‏فريدون مشيري

شنیدم باز هم گوهر فشاندی                  که روشنفکر را بزغاله خواندی
ولی ایشان ز خویشانت نبودند               در این خط جمله را بیجا نشاندی
سخن گفتی ز عدل و داد و انرا              به نان و آب مجانی کشاندی
از این نقَلت که همچون نُقل تر بود         هیاهو شد عجب توتی تکاندی
سخن هایت ز حکمت دفتری بود            چه کفترها از این دفتر پراندی
ولیکن پول نفت و سفره خلق               زیادت رفت و زان پس لال ماندی
سخن از آسمان و ریسمان بود            دریغا حرفی از جنگل نراندی
چو از بزغاله کردی یاد ای کاش          سلامی هم به میمون میرساندی

دید من محدود است
من
میدانم که تورا هرگز نخواهم دید
من تورا
میان درخت های طلایی
و کنج آسمان صاف
پیدا کردم
تورا بین انگشت های باغچه
و در آفتابی که لبریز از صداقت نور بود
یافته ام
من تورا
میان تمامی آبهای خروشان
که در صدایشان گم می شدم
دیده ام
من تورا درون لبخند کودکی
که از لبخند مادرش قهقهه می شد
باور کردم
وقتی که ابرها خاک را شستند
وعطر تورا احساس کردم
و آن زمان که علف گل کرد
به تو ایمان اوردم