شعر از فریبا شش بلوکی

شانزدهم بهمن ۱۳۸۸

نیمه شب بارانی

شب که یعنی انتظار...
یا هجوم واژه های بیقرار...
خستگی های دلم...
از دروغ ِ روزگار...
*
روز یعنی اتفاق...
دور از تو...در فراق
خلوت و تنهایی ام...
در سکوت یک اتاق...
*
شعر یعنی یاد تو...
لحظه های شادتو...
سایه های دست من...
بر درِ آباد تو...
*
خانه یعنی بوی تو...
آرزوی روی تو...
رفتنی بیهوده و ...
گم شدن در کوی تو...
*
عشق یعنی ...بگذریم !
با سکوت راحت تریم ...
ما که از ادراک عشق...
واقعا بی خبریم !...
.....................

فریبا شش بلوکی
  

هشتم بهمن ۱۳۸۸-دلم خیلی گرفته

آخرین برگ سفرنامه ی باران این است

 که زمین چرکین است

شعر از استاد شفیعی کدکنی

امروز بعدازظهر هم خانم رزا قراچورلو  در انجمن حمایت از حقوق کودکان سخنرانی دارندکه شرکت در این میزگرد برای تمامی علاقمندان آزاد است.

عنوان سخنرانی  خانم دکتر رزا قراچورلو    : " بررسی حقوق کودکان در قوانین ایران و چالشهای آن "

زمان میزگرد : دوشنبه  5 بهمن ماه   1388   ساعت  16  الی  18 (همراه با دیگر حقوقدانان و اساتید برجسته در زمینه حقوق کودکان) .

مکان : تهران- خیابان سهروردی شمالی –کوچه قرقاول –پلاک 37 جدید- انجمن حمایت از حقوق کودکان .

ناگه عزیز ما،ز چه ای روزگار رفت

 در نو بهار عمر،ندیده بهار رفت

او شمع بود و سوخت سراپا بسان شمع 

یا لاله بود و با جگر داغدار رفت

گر سوخت داریوش،ز آزار دوست سوخت

گر رفت داریوش،ز بیداد یار رفت

مانند شعله زیست ولی چون شرار سوخت

 مانند شبنم آمد و همچون غبار رفت

هرگز به اختیار کسی مرگ را نخواست

 تنها عزیز ماست که با اختیار رفت

دانم همین قَدَر که رفیعی بروزگار

دیوانه وار آمد و دیوانه وار رفت

۱۳۳۷/۱۱/۲-اسماعیل نواب صفا

سحر خیزان به سرناها دمیدند

نگهبانان مشعل ها دویدند

غریو از قلعه ی ویرانه بر خاست

گرفتاران به آزادی رسیدند؟؟؟!!!!!

شعر از :ه- الف- سایه

بهمن جلالی از استادان برجسته ی عکاسی که داری سبک است در غروب غم انگیز آخرین جمعه ی دی ماه چشمان مهربانش را برای همیشه بر دنیا بست .بهمن جلالی انسان خاصی بود نگاهش به زندگی بسیار متفاوت بود از دیگران وشاید همین سبب برجستگی اش در هنر عکاسی گشته بود.روز پنجشنبه بیست وچهارم دی سالروز درگذشت بیژن جلالی برادر بزرگتر بهمن جلالی بود می خواستم برای دهمین سالگرد  مرگ بیژن  مطلبی بنویسم که ننوشتم تا مجبور شدم برای رفتن جانگداز بهمن جلالی استاد  خوب عکاسی ام بنویسم.هنرمند همیشه زنده خواهد ماند چرا که از خود آثاری خلق کرده است  ماندگار.

فردا بیست وهفتم دی ماه  پیکر پاک شاد روان بهمن جلالی را  دوستدارنش از خانه ی هنرمندان تشییع می کنند.

روان پاک هردو برادر شاد باد

 از مهر او
 تار عشق می بافد
 از شوق دیدارش
شعر
 خواهم آویخت
 مهربانترین نگاهش را
 بر دیوار دل
 گرمترین کلامش را
 بر گوش جان
 تا در زمستان فاصله
 کور نماند اجاق خاطره

شعر از ناهید عباسی

فریاد پر طنین جوان در هوا شکفت
ای سبز جامگان
ما و شما برادر محنت کشیده ایم
 سهم برادران ستمکش گلوله نیست
ما تن به زندگانی ننگین نمی دهیم
نا گه صفیر تیر هوا را ز هم درید
شنگرف خون مرد جوان بر زمین چکید
بر خاک اوفتاد
در خون تپید
در وقت مرگ روی لبش خنده یی شکفت
با خون خود نوشت
آخر فتاد مرغ سعادت به دام ما
زد روزگار سکه ی عزت به نام ما
مادر چنان عقاب به بالین او رسید
فرزند را به سینه ی پر مهر خود فشرد
دستی میان اشک به موی پسر کشید
 بر روی خون گرفته ی او بوسه یی نهاد
در موج اشک گفت
رویت سپید باد شهادت مبارکت
از ما ببر به جمع شهیدان سلام ما
با کشتگان بگو
با ننگ ظلم زیستن ما حرام ما
فرزند پاکزاد
مغرور و سربلند
لبخند زد به مادر و در آخرین وداع
با دیدگان سرخ شهادت نگاه کرد
گفتا که ای عزیز ترین تکیه گاه من
بشنو پیام ما
ما کشتگان راه خداییم غم مدار
پاینده ایم و این آخر کلام ما
 هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریده ی عالم دوام ما
  

پارلمان‌نیوز: امام جمعه مستعفی و محبوب اصفهان و از یاران فقیه مجاهد حضرت آیت‌الله منتظری ارتحال این مرجع تقلید  را تسلیت گفت.

به گزارش پایگاه خبری فراکسیون خط امام(ره)مجلس«پارلمان‌نیوز»، آیت الله طاهری اصفهانی چندی پیش و به مناسبت فرارسیدن عید فطر در نامه‌ای سرگشاده به آیت‌الله العظمی منتظری، از مواضع شجاعانه و روشنگرانه ایشان درخصوص وقایع پس از انتخابات تقدیر کرده بودند.

در پیام تسلیت امام جمعه سابق اصفهان كه خطاب به احمد منتظری نوشته شده است،آمده:

روح بلند مجاهد نستوه و فقیه عالی قدر مرجع مظلوم و آزادیخواه جهان تشیع حضرت آیت‌الله العظمی منتظری رضوان‌الله تعالی علیه در ایام شهادت اسوه مظلومان و آزادگان جهان سالار شهیدان حضرت اباعبدالله(ع) به ملكوت علی پیوست و عالم اسلام را غرق در عزا و ماتم نمود.

آن بزرگ مرد كه استوانه فقاهت، تقوی، زهد، مجاهدت و عرفان بود سراسر عمر خویش را در ترویج معارف حقه قرآن و اهل بیت و نمایاندن چهره ناب اسلام محمدی(ص) سپری نموده و همواره بر استیفای حقوق حقه مردم پافشاری نمود.

نوای دلنشین تفسیر نهج‌البلاغه‌اش همواره فریاد امام علی(ع) را در گوش انسان‌ها نوا در می‌دهد.

اینجانب این ضایعه عظمی را به ساحت مقدس امید مستضعفان جهان حضرت بقیه‌الله امام زمان(عج) امت اسلام به ویژه حوزه‌های علمیه تشیع و مراجع عظام تقلید، فضلا و شاگردان آن مرحوم و جنابعالی و فرزندان و بیت مكرم و عموم علاقه‌مندان تسلیت عرض نموده از حضرت احدیت علو درجات و غفران الهی و صبر و اجر جمیل برای بازماندگان و دوستداران مسئلت می‌نمایم.

بر روی ما نگاه خدا خنده میزند
هر چند ره به ساحل لطفش نبرده ایم
زیرا چو زاهدان سیه کار خرقه پوش
پنهان ز دیدگان خدا می نخورده ایم
پیشانی ار ز داغ گناهی سیه شود
بهتر ز داغ مهر نماز از سر ریا
نام خدا نبردن از آن به که زیر لب
بهر فریب خلق بگویی خدا خدا
ما را چه غم که شیخ شبی در میان جمع
بر رویمان ببست به شادی در بهشت
او میگشاید ... او که به لطف و صفای خویش
گویی که خاک طینت ما را ز غم سرشت
طوفان طعنه خنده ما را زلب نشست
کوهیم و در میانه دریا نشسته ایم
چون سینه جای گوهر یکتای راستیست
زین رو به موج حادثه تنها نشسته ایم
ماییم ... ما که طعنه زاهد شنیده ایم
ماییم ... ما که جامه تقوا دریده ایم
زیرا درون جامه به جز پیکر فریب
زین راهیان راه حقیقت ندیده ایم
آن آتشی که در دل ما شعله میکشد
گر در میان دامن شیخ اوفتاده بود
دیگر به ما که سوخته ایم از شرار عشق
نام گناهکاره رسوا نداده بود
بگذار تا به طعنه بگویند مردمان
در گوش هم حکایت عشق مدام ما
"هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
ثبت است در جریده عالم دوام ما"

زنده یاد فروغ فرخزاد

احمد شاملو در ۲۱ آذر ۱۳۰۴ در خانه شماره ۱۳۴ خیابان صفی علیشاه تهران متولد شد. پدرش حیدر نام داشت که تبار او به گفتهٔ احمد شاملو در شعر من بامدادم سرانجام از مجموعهٔ مدایح بیصله به اهالی کابل برمیگشت. مادرش کوکب عراقی شاملو، و از قفقازیهایی بود که انقلاب بلشویکی ۱۹۱۷ روسیه، خانوادهاش را به ایران کوچاندهبود. دورهٔ کودکی را به خاطر شغل پدر که افسر ارتش بود و هر چند وقت را در جایی به مأموریت میرفت، در شهرهایی چون رشت و سمیرم و اصفهان و آباده و شیراز گذراند. (به همین دلیل شناسنامهٔ او در شهر رشت گرفته شدهاست و محل تولد در شناسنامه، رشت نوشته شدهاست.)
. شعر"آغاز" را که سروده ی احمد شاملوست به مناسبت هشتادوچهارمین زادروزش در اینجا می نویسم.

یادش زنده باد



بی گاهان"
به غربت
به زمانی که خود در نرسیده بود -

چنین زاده شدم در بیشه جانوران و سنگ،
و قلبم
در خلاء
تپیدن آغاز کرد
***
گهواره تکرار را ترک گفتم
در سرزمینی بی پرنده و بی بهار

نخستین سفرم باز آمدن بود ازچشم اندازهای امید فرسای ماسه و خار،
بی آن که با نخستین قدم های نا آزموده نوپائی خویش
به راهی دور رفته باشم

نخستین سفرم
باز آمدن بود
***
دور دست
امیدی نمی آموخت
لرزان
بر پاهای نوراه
رو در افق سوزان ایستادم
دریافتم که بشارتی نیست
چرا که سرابی در میانه بود
***
دور دست امیدی نمی آموخت
دانستم که بشارتی نیست:
این بی کرانه
زندانی چندان عظیم بود
که روح
از شرم ناتوانی
دراشک
پنهان می شد

من و تو نسل بی پرواز بودیم ... اسیر پنجه های باز بودیم ... همان بازی که با تیغ سرانگشت ... به پیش چشمهای من تو را کشت